Bahlul Xelfe wezre Xelfe


 

Dibjin keek Xelfe heb ew gelk (pir) bedewbu.

Gelek kur camra wezr bega ew xwestin bav ew neda wan.

Baw we (xelf) di got wan şert min heya. Kes ku di w şerte minda bi serkev ez kea (qza) xwe bidim w.

Şert w ewbu: Salek svistanek gelk sermoy bi ser wanda hat. Derec serm gelk (pir) di bin sifr re bun. Kesek nikarbu seatek ji derva bimne. Xelfe di got kes karib şevek b agir ji derva li ser banek binive heta sibeh xwe li ber v serm bigir nemir ez kea xwe bidim w.

W digot ez heft lihefa doşekek j ji bo sitara wan bidim wan.

Geleka xwe jeribandin ew bi ser neketin.

Xortek belengaz sew di bajerde gawant şivant ji xwera dikir dara xwe bi renber di qedand. Rojek ji xwera got malev ez ima v şert Xelfe na ceribnim belk xwed li min b rahm ez bi serkevim. Heger ez bimrim hinga ez ji v hal xwe kotek xelasbim ez biserkevim ez bibim zav Xelfa ez disa ji v belengazya xwe azad bibim.

Xort belengazb l ew ne b aqil bu. W rojek ev mirad xwe ji zilamek kalamer ra got ji w şretek xwest. Kalamer got law min ti xortek feqr belangaz ne dya te heya nej bav. Ti park nan xwe bi rencberya xwe xwe ima ti xwaz ser banek li ber v serma xeder bimir. Kalamer got w: „law min heger ti bi serkev j xelfe zilamek b xofa xwedya ne xwed soza xweya, ew kea (qza) xwe dsa nad te.“

Xort got: „apo di ij bej ji mir xernakin. Tişt ti ji mir bik bi ten şretek dostaya, ka ez ilo (awa) karibim xwe li ber v serm bigirim, ta ez nemirim.“

Kalamer got w: „law min xelf we doşekek heft (7) lihefa bid te. Ti doşek şeş (6) lihfa bik bin xwe lihefek bi ten bi xwe daka. Hinga belk ti nemir. Serm ji jrva destbek lewma bya minbika bin xwe ji serm bi pareza.“

Xort gotina kalamer kir ser xwe u cem xelf ku şerte w bi cih bn.

Gava w xwe bi Xelfa da naskirin Xelfe civata w bi w kenn gotin: „kur axa bega xwe ceribandin ew bi serneketin. awa ti şivanek be d b bav t li ber v serm heta sibeh xwe bigir?

Xelfe got: „lawe min ez na xwazim guneh te bikim stuy xwe te li ber v serma xedar bimirnim.“

Xort got: Xelf xwed te got he bixwaz kar xwe bi ceribn ez xwazim xwe biceribnim ma qey te ti ji mina ez k ma min heta niha awa jyana xwe derbaskirya?

Heger ez mirim ez ji hal xwe xelasbim heger xwed li min b rahm ez nemirim hing te soz bi xwedra dayya te kea (Qza) xwe bid min.“

Axir xelfe ji ber ku soz dab mecbur ma ferset bid wj.

Xort rahişt lihef xwe doşeka xwe ser benek bilind. cih xwe wek ku kalemer ji wr gotib li wir kir ew ket nav.

Şev li w cemir serm da w hem ji xeyala xewa w nehat, nikarb raz (biniv).

Şev li w qereha herkes raza (nivya) ew bi ten ma şiyar. Bi ten şewqek pir dur ji wva dyar bu zedetir tiştek din ku w bidta nebu.

Sibeh bi serd hat xwed li w hat rahm ew ne mir. Xelfe qasir xwe şyandin ku ew laş w ji ser ben bnen. Gava ew hatin cem w ew şaş man ji ber ku h ew sax b (dij).

Ew ann cem Xelfa. Xelfa gelk qehir ji xwera digot: „cawa ez kea xwe bidim gavanek sw? ev li dinyay qebulnab, ez di nava dinyayda bi hetikim.“

W ji xort birskir ka w agir ji xwera nekirib. Xort got: min h agir nekir sed kilometre ji agir nezk min neb. Qaz got: „law min te ji durva j agir nedt?

Xort reben got: „weleh min ji durva ronahyak dit l ez nizanim ew ib, irab, agirb, lampab ez nizanim.“

Mift got: „bi qurhan min zanb ew ne b agir b. W qinyatya xwe bi we şewq an lewma ew nemir.“

Qaz got: „bi enya bav tekim ti rast bej.“

Ji xwe Xelfe ji li gotinek halo a gereha. W kea xwe neda xort reben ew carek din avtin nav bajer. Xelkebi serda hej wek derwnek hlevan ken xwe bi w di kirin.

Helbet milet bi v yek hiseha je xeberda. Bahlul j ev yek bihist ew gelk ji v niheqy kerb fikir ka ew awa karib heyfa v yek ji biray xwe Xelfe, Qazy w mifty w hiln.

Rojek w got herska: “Hun filan roj mehvan minin. Gerek hun xwarin nexwin ez xwarina we bidim we.”

Xelfe got herdok din: “Ta em herin cem Bahlul ka ew i bide me we i ji mer bej.”

Xelfe herdo havaln xwe Qaz Mift bi rex hev ketin he sebeh zu ber xwe dan mala Bahlul. Ew ji xwer li ber agir Sob runiştin li hevya xwarina ku Bahll bid wan man.

Bahll j zor da agir sob ezing li ezing din avtin hinduruye we.

Wexte nan nivro hat Bahll nan neda hers mehvan xwe. Pişt nivro ket wan xwarin nedn. Hergav Bahll bej wan: Ez zanim un birna xwe bigirin beroş w li ser egira heta bikel ez xwarina we bnim.” Ew gelk bir bun hew xwe girtin ji Bahlul pirskirin. “Bahl ti ken xwe me dike? Qerem me ji neza şikestin. Heta keng em li hevya beroşa ta li ser Egir bimnin?”

Bahl got: “Ma qey ev j suc mina beroş nakel? Ma qey un nabnin ez iqas egir di binda kim ew nakel?”

Gava w ev gotin gotin hers matmay man li dora xwe heşandin ti beroş li ser egir nedn.

Wan ji bahll pirs: “Bahll ma qey ti v agir ji beroşa xwarina mer ke?”

Bahll got: “Er.” Wan carekdin li hevd heşand li sob heşandin ti beroş li ser we nedn.

Ji Bahll pirskirin: “Ka beroşa te li kuya?”

Bahll got: “Ji sibehva berya ku un bn min ew li ser bn danya ser dev qla sob ew hej nekelya.”

Xelfe havalen xwe gelk qehrn gotin: “Me zanb ti dsa henek xwe bi me k. Ma qey ti nizan agir li vir beroş li ser bn nakel?”

Bahll got: Na bi weleh min nizanb. “Gava min bihist ku meriv kar di şev zistan li ber serma berf qeşay xwe li ber şewqek 100 Km dur germ bik min xwes ez biceribnim ka ez karibim beroşek tiji xwarin li ser qula sob bikelnim. Heger ew bikelya hinga min ji we bahwerbikara ku Xort sewj xwe li ber şewqa hewqas dur germkir nemir.

Ez hen bahwerim ku we derew li xort reben kirya bi bbext nehşt ku ew bi kea Xelfera bizewic.”

Ji ber ku ev yek li nava bajr bela bu herkes got Xelfe herdo havaln xwe besozin.

Xelfe mecbur ma soza xwe bn cih kea xwe da xort belengaz.

Ser we ji minra saxb.

Rahmet li de baven Xwendevan Ghdera.

 

Niviskar:  Ferhun Kurt 

 

 rok Mesel bi Kurd 


Kure ku Bave xwe aveti


  Mesela dize bajare halaba mira


  Mesela Muso kundo


    Se zilame belengaz


   Bahlul heft sala xeberneda


  Bahlul u cinare xwe 


  Bahlul u hezimata Xelife u wezire wi


  Bahlul u xelat


 

rok:

 

  Tschiroka revi u kew


  Tschiroka revi u kiso


     Tschiroka reviye i be aqil


  Tschiroka scher gur u revi  


 
Top
Niviskar:  Ferhun Kurt 

 

Die chronologische Geschichte einer leiderprobten, kleinen Religionsgemeinschaft

 

 

 


Einfuehrung des Autors


Einleitung


Kapitel Eins


Kapitel Zwei


Kapitel Drei


Kapitel Vier


Anhang